‍       

يك شب از دست كسي
باده اي خواهم خورد
كه مرا با خود تا آن سوي اسرار جهان خواهد برد
با من از هست به بود
با من از نور به تاريكي
از شعله به دود
با من از آوا تا خاموشي
دورتر شايد تا عمق فراموشي
راه خواهد پيمود
كي از آن سرمستي خواهم رست ؟
كي به همراهان خواهم پيوست ؟
من اميدي را در خود
بارور ساخته ام
تار و پودش را با عشق تو پرداخته ام
مثل تابيدن مهري در دل
مثل جوشيدن شعري از جان
مثل باليدن عطري در گل
جريان خواهم يافت
مست از شوق تو از عمق فراموشي
راه خواهم افتاد
باز از ريشه به برگ
باز از بود به هست
باز از خاموشي تا فرياد
سفر تن را تا خاك تماشا كردي
سفر جان را از خاك به افلاك ببين
گر مرا مي جويي
سبزه ها را درياب
با درختان بنشين
كي ؟ كجا ؟ آه نمي دانم
اي كدامين ساقي
اي كدامين شب
منتظر مي مانم

 ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

پرکن پياله را
كه اين آب آتشين
ديري است ره به حال خرابم نمي برد
اين جامها
كه در پيم مي شود تهي
درياي آتش است كه ريزم به كام خويش
گرداب مي ربايد و آبم نمي برد
من با سمند سركش و جادويي شراب
تا بيكران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره انديشه هاي ژرف
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا
تا شهر يادها
ديگر شرابم جز تا كنار بستر خوابم نمي برد
پر كن پياله را
هان
اي عقاب عشق
از اوج قله هاي مه آلوده دور دست
پرواز كن
به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد
آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد
در راه زندگي
با اين همه تلاش و تقلا و تشنگي
با اين كه ناله ميكشم از دل
كه آب
آب
ديگر فريب هم به سرابم نمي برد
پر كن پياله را

~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

چون بوم بر خرابه دنيا نشسته ايم
اهل زمانه را به تماشا نشسته ايم
بر اين سراي ماتم و در اين ديار رنج
بيخود اميد بسته و بيجا نشسته ايم
ما را غم خزان و نشاط بهار نيست
آسوده همچو خار به صحرا نشسته ايم
گر دست ما ز دامن مقصد كوته است
از پا فتاده ايم نه از پا نشسته ايم

تا هيچ منتظر نگذاريم مرگ را
ما رخت خويش بسته مهيا نشسته ايم
يكدم ز موج حادثه ايمن نبوده ايم
چون ساحليم و بر لب دريا نشسته ايم
از عمر جز ملال نديدم و همچنان
چشم اميد بسته به فردا نشسته ايم
آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
چون شمع نيم مرده چه زيبا نشسته ايم
ا

ي گل بر اين نواي غم انگيز ما ببخش
كز عالمي بريده و تنها نشسته ايم
تا همچو ماهتاب بيايي به بام قصر
مانند سايه در دل شب ها نشسته ايم
تا با هزار ناز كني يك نظر به ما
ما يكدل و هزار تمنا نشسته ايم
چون مرغ پر شكسته فريدون به كنج غم
سر زير پر كشيده و شكيبا نشسته ايم

 ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

چشم در راه کسي هستم
کوله بارش بردوش
افتابش در دست
خنده بر لب ،گل به دامن پيروز
کوله بارش سرشار از عشق و اميد
با سلامش شادي
در کلامش لبخند
از نفس هايش گل مي بارد
با قدم هايش گل مي کارد
مهربان، زيبادوست
روح هستي با اوست
قصه ساده ست ،معما مشمار
چشم در راه بهارم آري
چشم در راه بهار ....!

 ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

چرا وقتي که آدم تنها ميشه
غم و غصه اش قد يک دنيا ميشه
ميره يک گوشه پنهون ميشينه
اونجا رو مثل يه زندون ميبينه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت ميکنه

وقتي که تنها ميشم اشک تو چشام پر ميزنه
غم مياد يواش يواش خونه دل در ميزنه
ياد اون شب ها مي افتم زير مهتاب بهار
توي جنگل لب چشمه مي نشستيم من و يار
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه

ميگن اين دنيا ديگه مثل قديما نمي شه
دل اين آدما زشته ديگه زيبا نمي شه
اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب ميزنه
اشک اين ابرا زياده ولي دريا نميشه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه

    ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

دلم مي‌خواد صدا باشم صداي اون لبا باشم
تو بوي شبهاي بهار من خواب اون شبا باشم
دلم مي‌خواد گلدون باشي گل سفيد ياس باشم
تو باغ و من بهار تو واسه تنت لباس باشم
دلم مي‌خواد هرجا باشم با تو فقط تنها باشم

بهار خوب قصه ساز رسيده از راه دراز
رو سبزه بارون بهار هوا هواي گل ناز
دلم مي‌خواد گلدون باشي گل سفيد ياس باشم
تو باغ و من بهار تو واسه تنت لباس باشم
دلم مي‌خواد هرجا باشم با تو فقط تنها باشم

دلم مي‌خواد مجنون باش ليلاي قصه‌ها باشم
تو سبزه بارون زده من بوي سبزه‌ها باشم
دلم مي‌خواد گلدون باشي گل سفيد ياس باشم
تو باغ و من بهار تو واسه تنت لباس باشم
دلم مي‌خواد هرجا باشم با تو فقط تنها باشم

دلم مي‌خواد مجنون باشي ليلاي قصه‌ها باشم
توسبزه بارون زده من بوي سبزه‌ها باشم
دلم مي‌خواد گلدو باشي گل سفيد ياس باشم
تو باغ و من بهار تو واسه تنت لباس باشم

(دلم مي‌خواد هرجا باشم با تو فقط تنها باشم)

         ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

خاطرات
باز در چهره خاموش خيال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستي سوزت
باز من ماندم و يك مشت هوس
باز من ماندم و يك مشت اميد
ياد آن پرتو سوزنده عشق
كه ز چشمت به دل من تابيد
باز در خلوت من دست خيال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستي ريخت
در نگاهت عطش طوفان بود
ياد آن شب كه ترا ديدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من ديد در آن چشم سياه
نگهي تشنه و ديوانه عشق
ياد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
ياد آن خنده بيرنگ و خموش
كه سراپاي وجودم را سوخت
رفتي و در دل من ماند به جاي
عشقي آلوده به نوميدي و درد
نگهي گمشده در پرده اشك
حسرتي يخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسويم آيي
ديگر از كف ندهم آسانت
ترسم اين شعله سوزنده عشق
آخر آتش فكند بر جانت 

  ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

هو الحق
خانمان سوز بود آتش آهي گاهي
ناله اي مي شکند پشت سپاهي گاهي
گر مقدر بشود سلک سلاطين پويد
سالک بي خبر خفته به راهي گاهي
قصه ي يوسف وآن قوم چه خوش پندي بود
به عزيزي رسد افتاده به چاهي گاهي
هستيم سوختي از يک نظر اي اختر عشق
آتش افروز شود برق نگاهي گاهي
روشني بخش از آنم که بسوزم چون شمع
رو سپيدي بود از بخت سياهي گاهي
عجبي نيست اگر مونس يار است رقيب
بنشيند بر گل هرزه گياهي گاهي
چشم گريان مرا ديدي ولبخند زدي
دل بر قصد ببر از شوق گناهي گاهي
اشک در چشم فريبنده ترت مي بينم
در دل موج ببين صورت ماهي گاهي
زرد رويي نبود عيب مرانم از کوي
جلوه بر قريه دهد خرمن کاهي گاهي
بهر توفانزده سنگي ست پناهي گاهي

                                     ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

نام تو را آورده ام دارم عبادت مي كنم
گرد نگاهت گشته ام دارم زيارت مي كنم

دستت به دست ديگري از اين گذشته كار من
اما نمي دانم چرا دارم حسادت مي كنم

گفتي دلم را بعد از اين دست كس ديگر دهم
شايد تو با خود گفته اي دارم اطاعت مي كنم

رفتم كنار پنجره ديدم تو را با ،،،،، بگذريم
چيزي نديدم ، اين چنين دارم رعايت مي كنم

من عاشق چشم توام ، تو مبتلاي ديگري
دارم به تقدير خودم چنديست عادت مي كنم

تو التماسم مي كني جوري فراموشت كنم
با التماس اما تو را به خانه دعوت مي كنم
 
گفتي محبت كن برو ، باشد خداحافظ ولي
رفتم كه تو باور كنب دارم محبت مي كنم                             

~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~