هو الحق
خانمان سوز بود آتش آهي گاهي
ناله اي مي شکند پشت سپاهي گاهي
گر مقدر بشود سلک سلاطين پويد
سالک بي خبر خفته به راهي گاهي
قصه ي يوسف وآن قوم چه خوش پندي بود
به عزيزي رسد افتاده به چاهي گاهي
هستيم سوختي از يک نظر اي اختر عشق
آتش افروز شود برق نگاهي گاهي
روشني بخش از آنم که بسوزم چون شمع
رو سپيدي بود از بخت سياهي گاهي
عجبي نيست اگر مونس يار است رقيب
بنشيند بر گل هرزه گياهي گاهي
چشم گريان مرا ديدي ولبخند زدي
دل بر قصد ببر از شوق گناهي گاهي
اشک در چشم فريبنده ترت مي بينم
در دل موج ببين صورت ماهي گاهي
زرد رويي نبود عيب مرانم از کوي
جلوه بر قريه دهد خرمن کاهي گاهي
بهر توفانزده سنگي ست پناهي گاهي

                                     ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

نام تو را آورده ام دارم عبادت مي كنم
گرد نگاهت گشته ام دارم زيارت مي كنم

دستت به دست ديگري از اين گذشته كار من
اما نمي دانم چرا دارم حسادت مي كنم

گفتي دلم را بعد از اين دست كس ديگر دهم
شايد تو با خود گفته اي دارم اطاعت مي كنم

رفتم كنار پنجره ديدم تو را با ،،،،، بگذريم
چيزي نديدم ، اين چنين دارم رعايت مي كنم

من عاشق چشم توام ، تو مبتلاي ديگري
دارم به تقدير خودم چنديست عادت مي كنم

تو التماسم مي كني جوري فراموشت كنم
با التماس اما تو را به خانه دعوت مي كنم
 
گفتي محبت كن برو ، باشد خداحافظ ولي
رفتم كه تو باور كنب دارم محبت مي كنم                             

~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~